فرهنگ کسب و کار یا فرهنگ دلالی

استفاده از امکانات مادی و دنیایی برای امرار معاش و به اصطلاح دیگر «تدبیر معاش» از امور واجب و لازم در تمام جوامع سالم و معقول بشری است. ما در اینجا کاری به برخی از جوامع نداریم که استفاده از دنیا و نعمت های آنرا ترک کرده اند و خود را تارک دنیا و زاهد می نامند. دین اسلام به شدت با این اقدامات و این طرز تفکر مخالف است. 

دین شریف اسلام، کار کردن و امرار معاش حلال را تحسین و تقدیس می کند و آنرا نوعی عبادت می داند. اسن امر آنقدر شریف و والاست که روایات بسیار عجیبی در مورد کار حلال در متون روایی ما وجود دارد. 

اما امروزه فضای کسب درآمد در کشور ما به سوی دلالی و واسطه گری سوق پیدا کرده است و این امر در حال تبدیل شدن به یک فرهنگ است. در حالی که الگوی صحیح فرهنگ کار، فرهنگ «تولید» است. باورهای دینی و یافته های علمی و عقلی نیز بر این مهم تأکید دارد که باید فضای کسب و کار به سوی میدان تولید باشد. 

آنچه متأسفانه امروز در جماعه ما وجود دارد، اقبال عمومی به سوی بازار واسطه گری، سرمایه گذاری در بازارهایی مثل بورس، طلا و مسکن است؛ با وجود اینکه سرمایه گذاری در برخی از این بازارها نهایتاً به تولید نیز می انجامد، اما آنچه مهم است این است که خود سرمایه گذار غابلاً در فضای تولید وارد نمی شود و فقط از عایدات سرمایه گذاری خود ارتزاق می کند. 

در حالیکه باید فرهنگ کسب و کار تولیدی در جامعه نهادینه شود. باید جامعه ما به سمت تولیدکنندگی و مولد بودن پیش برود و هر فرد ایرانی با هرتوان مالی و هر سطح از توانایی و استعداد و تحصیلات، در عرصه تولید حاضر شود. فضای تولید و مولد بودن خود بخود بسیاری دستاورد دیگر نیز دارد که فضای دلالی و واسطه گری آنها را ندارد. از جمله این فضاها، بوجود آمدن فضای تلاش و کوشش، خلاقیت و نوآوری، کارآفرینی و… است. به موازات آن نیز این مورد قابل توجه است که در فضای تولید، فضای رقبت و بهبود کیفیت کالا یا خدمات نیز وجود خواهد داشت که حاصل تمام این مقدمات چیزی نیست جز اعتلای ایران اسلامی عزیز و خودکفایی کشور بزرگمان در تمام زمینه ها.

 

Print Friendly, PDF & Email

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *