فرمول خودنمایی 

اساس بعضی رفتارها، نمایش خود یا خودنمایی است. بسیاری از افراد با انجام بعضی کارها فقط می‌خواهند به همه بگویند: "من هستم"، "به من نگاه کنید" طبیعتا دیده شدن به تنهایی دردی را دوا نمی کند، بعد از دیده شدن، منتظر تایید، تشویق یا حتی مورد انتقاد قرار گرفتن هم هستند. وقتی کسی دائما دنبال مدگرایی است، با آرایشگاههای خاص در جامعه حضور پیدا می‌کند، با ماشین میلیاردی ویراژ می دهد، واریز خیابان تک چرخ می زند، لباس نامتعارف می‌پوشد و… در واقع فریاد می زند که مرا نگاه کنید، به من توجه کنید، من هستم. 
اما چون هیچ هنری ندارد، استعدادی ندارد، یا تماس خواهد زحمت بکشد و موفقیتی به دست بیاورد، به ساده ترین راه ابراز وجود روی آورده است. مثال های که زدم را کف خیابان می بینید، دقیقا همین وضع در فضایی مجازی و شبکه های اجتماعی وجود دارد. اصلا  به قول دکتر انوشه اینستاگرام بوجود آمده تا پاسخی به نیاز مورد تایید قرار گرفتن و دیده شدن مردم باشد. مردمی که هیچ چیز برای عرضه ندارند تا دیده شوند یا تحسین شوند. 
کسی که انسان موفقی هست، کارآفرین است، باسواد است و… عقده دیده شدن و مورد تایید قرار گرفتن بوسیله مد و تجملات لاکچری را ندارد. او همینکه در جامعه حضور پیدا می‌کند به عنوان یک انسان موفق، خود بخود دیده می شود در حالیکه اصلا توجهی به این مسایل ندارد. 
پس می توانیم فرمول خودنمایی را اینطور بنویسم:
نیاز به دیده شدن+ نیاز به تایید شدن+ نداشتن سرمایه = خودنمایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *